Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

domingo, 16 de febrero de 2020

CUORE VUOTO


No quiero peseguirme más,
no quiero dejar de perseguirme,
no me encuentro cuando estoy conmigo
querría decir, yo te amo y te sigo.

Ningún juego de palabras podrá
hacer que el amor a mí vuelva
mi corazón ya no puede crecer
ni viajar de maceta en maceta

No puedo evitar conseguir
que un romance no acabe en tragedia,
a duras penas  logro rimar
y sacarme estos versos de mierda

Solo el tiempo puede conseguir
que esta rabia se torne tristeza
quisiera, queriendo, querer
sin cruzar el umbral de la puerta

Sin sembrar de adioses mi jardín
sin sentir el vacío que dejan
las historias que ponemos fin
cuando las circunstancias son adversas

Qué se llevan?, celosos, de mí,
los amantes que un día me amaron
un pedazo de cielo, de azul
y devuelven la noche a mis labios

Llenan de abismo mi pecho
eslabón a eslabón en cadena
mi verdugo, es mi soledad
derrotado asumo la condena:

No vivir una historia feliz,
no amar sin sufrir larga espera,
deambular por el mundo, y saber
que al morir un amor, nace el poema.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

HIC TEMPORE

Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...