Finis Gloriae Mvundi.
A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Mol e derretido
Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...
-
Nada más cierto que el tiempo el ya vivido, el por venir Somos el tiempo que no pasa, -somos el tiempo que nos queda- Y, rueda, rueda, rueda...
-
Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...
No hay comentarios:
Publicar un comentario