Finis Gloriae Mvundi.

A fin da veleidade. É simplesmente unha maneira de ser, de facer as cousas e de vivir. Alguén sabe o por qué do que somos e do que vivimos? Alguén coñece o pouso que deixa o vivido? Alguén sabería dicir que é o que pode andar rondando polo maxín inquedo dun ser avocado ó existencialismo? Todo isto e moito máis hase debullar de a poucos neste blogue, e senon é así, entón que morra coa comida que comín.

lunes, 4 de abril de 2011

Antoloxía do propio.

Envolto na escuridade máis quente
vagan sensacións pasaxeiras
na busca do seu par
e as soedades acompañan
sentir duro e indefenso
á espera da labazada sanadora
golpe certeiro na ialma
frecha traspasadora de realidades
fuxintes no espacio e no tempo
en evasión dos sentidos
profundidade cardiópata
en delirantes responsos latexos
negación das máis fondas certezas
retroceso e bucle unha e outra vez
agardando espertar de novo
deste sono intercalado
coma quen busca aquelo que atopou
pero aínda cre perdido
medo antropolóxico e crebador
en refuxo nas letras desta ladaíña
fuxitivos e anónimos.

1 comentario:

  1. Cando consigas que os poemas non parezan tan robóticos nas grabacións programadas deste blog, aínda van ser máis impactantes. Gústanme, a de Rosalía xa nin falar, pero as da túa propia colleita non teñen desperdicio. Ánimo!
    M.

    ResponderEliminar

Mol e derretido

  Árdeme o peito, por dentro, quéimame o corazón porque me empurran cara o exterior. Un espertar outonal, unha revolución, viva a miña re-ev...