Envolto na escuridade máis quente
vagan sensacións pasaxeiras
na busca do seu par
e as soedades acompañan
sentir duro e indefenso
á espera da labazada sanadora
golpe certeiro na ialma
frecha traspasadora de realidades
fuxintes no espacio e no tempo
en evasión dos sentidos
profundidade cardiópata
en delirantes responsos latexos
negación das máis fondas certezas
retroceso e bucle unha e outra vez
agardando espertar de novo
deste sono intercalado
coma quen busca aquelo que atopou
pero aínda cre perdido
medo antropolóxico e crebador
en refuxo nas letras desta ladaíña
fuxitivos e anónimos.
Cando consigas que os poemas non parezan tan robóticos nas grabacións programadas deste blog, aínda van ser máis impactantes. Gústanme, a de Rosalía xa nin falar, pero as da túa propia colleita non teñen desperdicio. Ánimo!
ResponderEliminarM.